چشمهایم را به ستاره های درخشان شب دوخته بودم و بدون هیچ اندیشه ای میخندیدم، آری به این همه تلاش آدم ها برای دنیا میخندیدم ، آدمها! حیواناتی که غریزه خود را تا حدی کنترل کرده اند تا سلطان جهان باشند، به هر کس که سر راهشان باشد صدمه میزنند به احساس اعتقادی ندارند و جز حرص چیزی در کالبد پوچشان ندارند؛ آنها قلبی برای عاشق شدن، چشمی برای شناختن، زبانی برای مهربانی و گوشی برای غمخواری ندارند. جسم تهی این آدم ها با اشک های بی صدای ما پر نمیشود پس مثل من بخند تا شاید کمبود چیزی را درونشان حس کنند، بخند که گریستن هم تلاشی بیهوده برای این دنیاست. بگذار این مزرعه

گفتم من این دنیا را تغییر میدهم! معلم لبخندی زد و گفت موفق باشی. بزرگتر که شدم فهمیدم انسانها خود از این وضع راضی اند صدای من در این هستی برای دفاع از حق خودم هم کافی نیست تصمیم گرفتم با کسی کاری نداشته باشم ولی انگار آدم ها تا همدیگر در باتلاقی که خودشان هستن نکشن راحت نمی شوند، من هم شدم یکی از مترسک های این مزرعه اما انتقامم را از انسان ها خواهم گرفت فقط کافیست کلاغی خسته بودنمان را حس کند، به یک باره همه مان نابود میشویم... و این پایان زیباییست بر سلطه گری انسانهایی که مرا از رویاهایم متنفر کردند...

قصه میگوید مترسک از زمان

از تمام ناله های آسمان

او شبیه دیگران اما جداست

بغض او نجوایی از افسانه هاست

اشکهایش را کلاغی جمع کرد

در میان مزرعه پرواز کرد

دفتری از خاک برای اشک ساخت

شب که شد افسانه را آغاز کرد

قصه از غم می نویسد این کلاغ

از سخن های خموش این زمان

...

به قدری خوشحالم که هیچکس جز خودم نمی فهمدش

خوشحالم چون مثل دیگران اسیر بندهای دنیایی نیستم

هنوز هم آزادم و چنان قدرتمندم که سایه ی ترس قدرت چیرگی بر من را ندارد

شادم و این شادی را در قلبم حفظ میکنم تا شاید روزی،جایی،کسی به یاد آورد

که ما برای زندگی خلق شده ایم نه تسلیم شدن در برابر تنهایی و درد

تو هم مانند من شاد باش کار آسانی است فقط باید ...

انسان باشیم.